Doorgaan naar hoofdcontent

Klaas Nieboer (1886-1955)

Inhoud 
  • Kolkstraat 21
  • En dan gaat het mis
  • Nawoord
  • Bronnen 

Waar vinden we Klaas binnen de familie:  
 
 
Kolkstraat 21
Bij het noemen van die straat begint menig hart met Nieboerbloed harder te kloppen. Nog een honderdtal stappen naar het  zuiden en je staat voor het raadhuis waar de familie menig commissaris van de vaart heeft voorgebracht.
 
Kolkstraat 21, Nijkerk (Streetview)

Maar in dit fraaie pand – WOZ-waarde thans dik zes ton - treffen we in 1920 Klaas Nieboer aan die hier zijn loopbaan startte (eerst als timmerman) en zich opwerkte via makelaar tot architect en toonaangevend ontwikkelaar van bouwwerken, passend in zijn tijd: ‘eenige panden van moderne architectuur en het Diaconie-rusthuis der Gereformeerde Kerk aan den Amersfoortschen Straatweg, kwamen onder zijn leiding tot stand. Vestigen wij ten slotte nog de aandacht op het te zijnen kantore gevestigde Woningbureau, waar hij geïnteresseerden gaarne alle inlichtingen geeft over de mogelijkheid van vestiging binnen de muren van Nijkerk’. Aldus De Standaard van 8 februari 1934.
 
En dan gaat het mis.
Klaas komt in juni 1934 in opspraak als beherend vennoot van een administratiekantoor dat louche kredieten verstrekt.1) De truc is, dat alvorens de geleende gelden worden uitgekeerd er eerst kosten vooruit moeten worden betaald: 2,5% van het te lenen bedrag en ƒ6 lidmaatschapskosten. Daarna worden de toegezegde kredieten niet overgeboekt en ja, dat is natuurlijk onbehoorlijk. De kranten staan er in die dagen vol van en de goede naam van Klaas gaat door het slijk. Of zijn faillissement op 10 oktober 1934 hiermee verband houdt is niet duidelijk maar het lijkt er wel op.2) Ook omdat in december 1934 Klaas en zijn vrouw Nijkerk ontvluchten en zich in Amersfoort vestigen, al dan niet met pek en veren overladen...3) Kinderen blijven de schande in ieder geval bespaard want het huwelijk blijft kinderloos. Klaas weet zich terug te knokken want in de Amersfoortse adresboeken treffen we hem aan met zijn oude beroep als makelaar en districtsambtenaar bij de overheid.4)
Beiden overlijden relatief jong: Aaltje op 53jarige leeftijd 5) en Klaas op zijn 68e.6)

Nawoord
En toch klopt er iets niet: dat komt omdat het dossier van de Kamer van Koophandel kantoor Harderwijk boven water is gekomen.7) Daaruit blijkt dat Klaas vaak “duikt”. Hij wisselt nogal eens van adres en dat begint al in 1925 als hij van de Kolkstraat naar de Bagijnenstraat verhuist. Op Papier? In 1930 keert hij weer terug. Na het beëindigen van het faillissement in april 1935 weet de advocaat en procureur niet meer waar hij woont. Tussen zijn vertrek uit Nijkerk naar Amersfoort zien we hem op zes verschillende adressen wonen. Vreemd allemaal.3)
Op 9 februari 1943 geeft hij er de brui aan en beëindigt de inschrijving in het register. Maar noemt zich nog gewoon makelaar in het adresboek van Amersfoort in 1953.8)

Bronnen:
 1) Haagsche Courant 25 juni 1934
 2) Nieuwe Utrechts courant 12 oktober 1934
 3) Bevolkingsregister Amersfoort 1915-1938 via Archief Eemland image 1
 4) Adresboek Amersfoort 1947 blz.171 via Archief Eemland
 5) Burgerlijke Stand Overlijden Amersfoort aktenummer 271
 6) Burgerlijke Stand Overlijden Amersfoort aktenummer 56
 7) Handelsregister Harderwijk 1921-2000 inventarisnummer 2246 via Gelders Archief
 8) Adresboek Amersfoort 1953 blz.132 via Archief Eemland

Reacties

Populaire posts van deze blog

De mezenkast Update 18 juli 2021

In maart kreeg ik voor mijn verjaardag een mooi cadeau: een minicamera voor de mezenkast in de lijsterbes in de achtertuin. Daar hebben we al jaren succesvolle broedsels van koolmezen.  Aanvankelijk bleef de kast dit jaar onbewoond vanwege de kou in de lente maar half april was het zo ver. Er werden wat takjes naar binnen gegooid, die af en toe weer werden verplaatst.   Hoopvol keken we regelmatig naar het scherm van de iPad: er gebeurde niets meer.   “Zeker opgevreten door de katten” , mopperden we, hoewel we toch een kattengordel om de stam van de boom hadden laten bevestigen.  Tot onze verbazing bleken de koolmezen vorige week toch weer aan het werk te zijn gegaan. Of het ging om het zelfde koppel is niet bekend. Ze hebben ten slotte geen rugnummer.   Intussen is er een laag van mos, kleine takjes en hondenhaar ontstaan, dat door het vrouwtje wordt verbouwd tot een nestje. We noemen haar Neeltje.  De rol van de man (Arie) is tot nu toe alleen die ...

Andries Derks Homan en Marchje Jans Lovise

  INHOUD : De Witte Wieven Auguste Rodin Vastgoed van Jan Hendrik Lovise Het verdwenen land Verkoop roerende goederen Levende have Bronnen   DE WITTE WIEVEN Het is mooi weer en we gaan een eindje fietsen.    Het landschap hier in het noorden van Drenthe is afwisselend: we zien percelen met dan weer landbouw, veeteelt en hier en daar wat bos. De wegen zijn smal maar doordat het erg stil is heb je daar geen last van.    Net als in het westen moet je opletten voor de razende racefietsers. De onvermijdelijke vlaggen op z’n kop ontbreken ook hier niet: ‘blauw wit rood, boer in nood’. De huidige bebouwing met fraaie bungalows afgewisseld met gerestaureerde oude boerderijen staat in schrille tegenstelling tot de armoe van vroeger.    We slaan een zijweg in maar dat het een onverstandige keuze is zal spoedig blijken. De weg wordt steeds smaller en hobbeliger en het terrein loopt langzaam op. Bovendien verdwijnt de zon achter de wolken en een kil ooste...

H O N D E R D ! (en nog eens de Heussensstraat)

Ben niet zo’n vierder. Enfin, hier ben ik toch wel een beetje trots op: de honderdste post op mijn blog. Misschien moet ik iedereen van wie ik het e-mailadres ken een bericht sturen: goed voor het aantal pageviews. 😁 Nee, ik krijg er geen geld voor, al suggereert het plaatje hierboven iets anders... HEUSSENSSTRAAT IN HAARLEM Dit is de Heussensstraat, zoals die er uitzag in 1947. Onder de rode pijl zie je nummer 32, het huis waar ik geboren ben en waar ik tot mijn 24ste heb gewoond. Bron: Foto Cees de Boer Noord Hollands Archief  NL-HlmNHA_1478_5564 (click to enlarge) De bomen zijn nog klein vanwege de naweeën van de tweede wereldoorlog en op de grasvelden staan bordjes: “vrij gazon, balspel verboden” . Als je goed kijkt zie je dat er maar twee auto’s in de straat staan geparkeerd. Als wij balspel wilden gaan spelen – dat is natuurlijk later, want ik ben van 1947 – vroegen we of de eigenaren van de auto’s verderop wilden parkeren. En dat deden ze zonder mokken. In het ...